De verhuisdozen stapelen zich op

Dutch house

Dutch house

In twee hoeken van het huis staan de dozen al hoog opgestapeld. De verhuizing van een deel van onze spullen is eind deze week gepland. Ruim een half jaar geleden hebben we, in overleg met onze werkgever (Kerkinactie/SOW-Kerken) besloten dat een deel van ons gezin vervroegd huiswaarts keert. We maken ons vierjarig werkcontract in Kameroen dus niet af als gezin. Dat was geen eenvoudige beslissing. Want dat betekent dat we het komende halfjaar het zonder elkaar moeten stellen, en dat nadat we drie en een half jaar erg op elkaar aangewezen zijn geweest. Vlak voor kerst reizen we met elkaar naar Nederland. We zullen de kerstdagen bij familie doorbrengen en begin januari verhuizen we naar ons tijdelijke adres in Utrecht, het guesthouse van het Landelijk Dienstencentrum van de SOW-kerken. Hinne, mijn man, vertrekt eind januari weer naar Kameroen. Hij gaat het contract afmaken. Hij zal zijn laatste semester lesgeven. Hij zal nog één keer de selectie van de nieuwe eerstejaars studenten verzorgen; nog één keer het afstuderen van de derdejaars meemaken en de aansluitende feestelijke bevestigingsdienst. Voor Hinne had het contract wel verlengd  mogen worden. Hij houdt van het seminariumleven met de intensieve persoonlijke contacten en het geconcentreerde academische klimaat.

Dat is anders voor mij en de kinderen. Hoewel we hier allen erg genieten, missen de oudste twee kinderen leeftijdgenoten om mee te spelen. Ook voelen we duidelijk de nadelen van de thuis-school. Na drie-en-een-half jaar lesgeven aan de eigen kinderen is mijn energie op. Jornt gaat volgend schooljaar  naar groep 8 en dan al naar de middelbare school. Om zo vanuit de rimboe en een twee-leerling school naar een grote middelbare school te moeten, is wel een grote overgang. We gunnen hem een goede overgangsperiode. Dat het voor beide jongens moeilijk is om afscheid te nemen is duidelijk. Leon zei het mooi vandaag: In de morgen vind ik het niet leuk dat we naar Nederland gaan maar in de avond heb ik er wel weer zin in. Ze genieten van de vrijheid, de natuur, hun vele dieren. Toch weten ze ook beide goed de voordelen van Nederland. Een bibliotheek om eindeloos boeken te lenen,  lekker bruin brood met hagelslag, weer fietsen. En natuurlijk verheugen ze zich er op de pakes en beppes, vriendjes en familie vaker te zien. Zelf kan ik me ook verheugen op Nederland. Dan verlang ik bijvoorbeeld naar van die stomme dingen als het kopen van sokken en winterschoenen. Na drie-en-een-half jaar op dezelfde sandalen te hebben gelopen, ben ik die nu wel zat! Waar ik niet naar uitkijk is de drukte in Nederland. Het moeten, de stress, het geen tijd voor jezelf en elkaar hebben, de klok, het niet meer zonder computer kunnen, de verkwisting van geld en materiaal. Ik hoop iets van de rust en de aandacht voor het leven en elkaar vast te kunnen houden.

Jornt en Leon met Jonas

Jornt en Leon met Jonas

We pakken nu al onze spullen in. Stapels dozen. Een deel gaat mee in het vliegtuig, maar dat is maar 150 kilo. De rest, boeken, fotoalbums, speelgoed, zomerkleren, verzamelde kunstwerken, wordt allemaal ingepakt en gaat per zeecontainer terug naar Nederland. De inhoud van die container komt pas weer vrij wanneer we een plek in Fryslân (een baan en een huis) hebben gevonden. Wie weet hoe lang (of kort) dat duurt. Ergens in Nederland staat al zo’n container van ons in de opslag. Toen wij vier jaar geleden uit Arnhem vertrokken, hebben we ook een groot deel van onze huisraad ingepakt en achtergelaten. Na verloop van tijd hopen we alles weer bij elkaar in een huis te zetten.
Tegelijkertijd betekent verhuizen ook afscheid nemen. Het ene na het andere afscheidsgebeuren staat gepland. De studentenvrouwen op maandagmiddag na de les, de jongerenvereniging op dinsdagmiddag, de collega’s op vrijdagavond en het personeel op zondagmiddag. Ergens tussendoor nog de Aids-club en de zondagsschoolleiding. Aan het einde van het semester een groot feest met alle studenten. Alle groepen waar ik me de afgelopen jaren mee bemoeid heb willen natuurlijk afscheid nemen. Iedereen moet eten en drinken. Er zullen speeches worden gehouden en cadeaus uitgewisseld. De kinderen zullen hun eigen afscheidsfeest krijgen. Een hele middag spelletjes doen en voetballen, samen eten en drinken met aan het eind van de middag een grabbelton voor alle kinderen van de compound. Gelukkig is het nog niet zo ver. We hebben nog een paar dagen om de dozen hoog op te stapelen.

Sietske Visser
(Friesch Dagblad, 22 december 2001)