Elektronische post

PTS, Kumba

PTS, Kumba

Mijn column aan de krant van twee weken geleden is maar net op tijd binnen gekomen. Ik schrijf de columns op onze draagbare computer en zend het per email naar de krant. Ja, logisch toch. In Nederland is dit gewoon. Hier in Kumba moet je er echter nogal wat voor doen. Zo hebben wij geen eigen telefoon in huis. Ooit was hier een telefoonlijn. Lokale boeren echter hebben de telefoonkabels gebruikt om de geiten aan vast te zetten. Touw is immers duur, terwijl die draden zomaar in de lucht hingen! We gaan dus met de computer in de auto, ja, over die vreselijke modder weg waar we de four-wheel-drive bij nodig hebben om niet vast te komen zitten in de modder, naar de stad. We doen dat zo=n twee keer per week en combineren het e-mailen met het boodschappen doen op de markt en de post halen op het postkantoor. In de stad heb je een aantal kleine telefoon-winkeltjes: een klein kantoortje met een bureau, 1 telefoon en een klok. Zodra er iemand komt om te bellen wordt de tijd opgenomen op deze keukenklok en zo het aantal gebruikte minuten bepaald. Als ik met de computer kom wordt de telefoonkabel uit het contact gehaald en die van de computer er in geplugd. Via de centrale computer (provider) in Douala, een grote havenstad in Kameroen, worden onze e-mails de wereld over gestuurd. Tot zover geen probleem. Totdat er bijvoorbeeld een week lang geen goede telefoonlijnen zijn of de provider niet te bereiken is. Waarom niet? Dat is nooit duidelijk. Je rijdt dus naar de stad om de column voor de krant door te mailen en wat persoonlijke e-mails te versturen en je krijgt geen contact met Douala. Pech en morgen weer proberen. Weer diezelfde weg over ploeteren, weer proberen, geen contact. Zo reden we dag aan dag naar de stad en werd het dus dinsdag terwijl het stuk woensdag in de krant zou komen. Paniek. We besloten het stuk te faxen via een ander kantoortje waar ze een meestal functionerende fax hebben. Het ging goed en ik betaalde voor 2 bladzijden 5400 cfa, een vijfde deel van een  maandsalaris voor een dominee hier in Kameroen!

De computer
We zijn overigens al zeer tevreden dat we sinds een jaar kunnen e-mailen vanuit Kumba. De eerste twee jaren van ons verblijf hier in Kameroen konden we alleen mailen in Douala. Eens per 5 weken gingen we een weekend naar Douala. Op vrijdag na school reden we erheen, zo’n drie en een half uur rijden over slechte wegen. We e-mailden dan vrijdagavond. Zaterdag zwommen we, deden boodschappen en beantwoordden de ‘acute’ berichten. Zondagochtend e-mailden we dan weer en voor 12 uur vertrokken we weer richting Kumba.  Dit patroon herhaalde zich iedere 5 of 6 weken. Zo hadden we dus vaak reacties op ons schrijven na zo’n 10 of 12 weken. Dan is het nu een stuk makkelijker en beter.

.Punt NL.
Tijdens ons verlof van ‘Simmer 2000’ viel het ons op hoe normaal het gebruik van de computer is in het dagelijks leven en werken. Na iedere reclame volgt een ‘.punt NL’. Dat was vreemd voor ons na twee jaar buitenland. Wij kunnen hier geen informatie via internet binnen halen, daarvoor zitten we hier te veel in de ‘bush’ en zijn de telefoonlijnen te slecht. Niet iedereen heeft dat goed door helaas. Zo wilde ik een tijd geleden boeken bestellen voor de jongens. Ik schreef een e-mail naar het IVIO/wereldschool (daarover een volgende keer meer) met de vraag of ze een folder op konden sturen van nieuwe kinderboeken. Als reactie kreeg ik dat ik op .punt NL alle nieuwe boeken kon vinden. Wanneer ik dan terug schrijf dat ik hier geen internet heb, dan stuurt men helaas geen folder. Jammer. Terwijl je toch zou denken dat een wereldschool (juist) bedoeld is voor mensen die in ‘verre landen’ wonen waar dit soort voorzieningen niet altijd aanwezig zijn.

Hoofdkantoor PKN

Hoofdkantoor PKN

Scannen
Zelfs op het Landelijk Diensten Centrum (Kerkinactie van de SOW-kerken in Utrecht waarvoor we werken) hebben ze onze situatie niet goed door. Zo ontvingen we een e-mail of we voor het blad ‘Vandaar’, een tijdschrift over zending en werelddiaconaat, een foto konden scannen van ons gezin voor het volgende nummer. Graag per computer! Er stond nota bene niet eens een postadres meer bij. En dat is dan de kerk, die mensen uitzendt naar alle hoeken (en gaten) van de wereld en toch zou moeten weten dat er in de bush van Afrika, midden in het tropisch regenwoud, geen mogelijkheid bestaat om een foto te scannen. De werkers ‘in het veld’ beschikken niet over hetzelfde geavanceerde materiaal als de werkers op het LDC kantoor in Utrecht. Gelukkig niet!

Ik hoop dat deze bijdrage het Friesch Dagblad op tijd bereikt, dankzij de computer! Als het per post zou moeten gaan, zou u 6 weken of langer moeten wachten.

Sietske Visser
(Friesch Dagblad, 4 september 2001)