Handelen in de Harvestdienst

Bananas‘Een tas vol sinasappels, wie biedt? 200, 300, 350…. 350 eenmaal andermaal.., verkocht’. Zo, die tas sinasappels is voor mij. De sinasappels worden bij mij gebracht en de 350 cfa (francs) doe ik in het mandje. Even later bieden we ruim tegen elkaar op voor een grote kam bananen. Voor 1500 cfa is die ook voor mij. Het fruit voor deze week is binnen. Het is wel de vraag hoe ik alles thuis krijg, die bananen zijn niet te tillen! Het is druk handelen in de kerk vandaag. De gemeente is meer dan een uur aan het bieden en kopen. Het is vandaag Harvest Thanksgiving. In onze Nederlandse kerken is dit de Dankdag voor gewas en arbeid. Deze dag staat misschien ver weg van de gemiddelde Nederlandse kerkganger. Hier is het een van de belangrijkste gebeurtenissen in de kerk. De Harvestdiensten zijn aan de ene kant een teken van dank voor de oogst, dank voor het leven en het welzijn, dank voor het loon dat we hebben verdiend. Het is dan ook zo dat er daadwerkelijk een deel van de oogst naar de kerk wordt gebracht. Aan de andere kant is het ook kerkbalans. Met het geld bijeengebracht tijdens de Harvest wordt de Presbyteriaanse Kerk draaiende gehouden. De kerk heeft dan ook niet slechts één enkele Harvest-dienst. Op 14 oktober zijn we gestart en de diensten lopen door tot in januari. Iedere drie weken is er dan ook Harvest-dienst en dan zijn twee van de vele groepen en koren aan de beurt om hun Harvest, hun kerkbijdrage, in de kerk te offeren. De eerste zondag is de zogenaamde startdienst van de Harvest. Dan worden alle groepen uitgenodigd om hun deel van de Harvest te brengen. Iedereen is dan gekleed in het groepsuniform; de vrouwen van de vrouwenvereniging dragen hun gele omslag-rok, witte blouse en gele hoofddoek; de mannen hun speciale mannenvereniging-blouse met een afbeelding van de vissende discipelen; de jeugdvereniging een witte blouse en zwarte broek of rok; het Engelse koor met groene toga’s; het halleluja-koor met zwarte jurken en het gospelkoor in paars. Er is ook een groep die willekeurig gekleed is: de docenten van het seminarie en hun partners. Wij hebben geen uniform.

Kerkdienst

Kerkdienst

Bemoedigen
Twee groepen komen zingend naar voren met hun mandje met geld en de producten uit hun tuinen voor de verkoop. Het geld wordt direct geteld door de hiervoor benoemde kerkvoogden, de producten worden bij elkaar op een stapel gelegd. Vandaag zijn ook de leden van de jeugdvereniging in grote getale aanwezig. Dat is een beetje mijn groep, ze noemen mij hun moeder. De rol die ik heb gekregen is om hen te onderwijzen en te ondersteunen. Van dat leren breng ik niet zoveel terecht. Veel leden van de jeugdvereniging zijn onze eigen studenten en die weten vaak meer van het christendom en het geloof dan ik. Mijn bescheiden rol is om hen te bemoedigen in hun activiteiten en bijeenkomsten; er te zijn wanneer ze vertrekken en weer thuiskomen van hun jaarlijkse provinciale bijeenkomst en hen financieel te ondersteunen. Voor iedere Harvest naai ik leuke dingen voor de verkoop. Dit jaar heb ik katoenen boodschappentassen gemaakt. Bij deze startdienst brengen we er eentje voor de verkoop. De tas brengt 1500 cfa op, een mooi bedrag. Het gehele bedrag, dat deze zondag door de jeugd wordt binnen gebracht, is 14.000 cfa. Hun richtbedrag is rond de 65.000 cfa, dus er is een klein begin. Ze zullen nog hard moeten werken om het richtbedrag te halen. Vorig jaar hadden ze het bedrag ruim overschreden en samen 114.000 cfa bijeengebracht. Ik hoop dat het dit jaar weer gaat lukken.

En dan begint de verkoop. Tijdens de dienst dus, na de preek en voor de voorbeden. Een aantal mensen wordt aangewezen als marktmeester en roepen luid wat er te koop is en wie er wil bieden. Na het eenmaal, andermaal wordt het product bij de koper gebracht en het geld weer naar de kerkvoogden om te tellen. Aan het einde van de verkoop is dan – na lang tellen – duidelijk hoeveel geld de groepen hebben opgebracht.

Onderweg naar kerk

Onderweg naar kerk

Het geeft ons altijd een wat dubbel gevoel. Aan de ene kant is het de Thanksgiving, de dankbaarheid voor de oogst, voor wat men heeft verdiend. Aan de andere kant is het ook gewoon een moeten want er moet aan een bepaalde norm worden voldaan. Iedere groep heeft een richtbedrag dat bijeengebracht moet worden. Met het verkopen tijdens de dienst hadden Hinne en ik in het begin veel moeite. We vroegen ons af of dat onderdeel moest zijn van de eredienst. Het brengen van de Harvest is goed om tijdens de dienst te doen, maar de verkoop zou toch ook na de dienst kunnen? We moesten denken aan het verhaal uit de bijbel waar Jezus de tempel binnen komt en de tafels van de handelaren omver smijt en zegt: ‘Mijn huis is een huis voor gebed, jullie hebben er een rovershol van gemaakt’ (Matteüs 21:12-17). Intussen zijn we er aan gewend en doen we ook mee aan het kopen van de producten. Tja, we worden meer en meer Kameroense Presbyterianen. We wennen zelfs al aan het uren in de kerk zitten. Het is vandaag 12.50 uur als ik de kerk verlaat (om 9.00 uur zijn we begonnen). Met de sinasappels en de bananen. Gelukkig zijn er twee studenten die me helpen de bananen te dragen. ‘Eenmaal, andermaal, verkocht!’

Sietske Visser
(Friesch Dagblad, 13 november 2001)